• april 2019
    M D W D V Z Z
    « apr    
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    2930  
  • Archief

“THE ESCAPE FROM ALCATRAZ TRIATHLON” (3-de op een vouwfiets!)

Op woensdag 8 juni vertrek ik met vrouw en dochter (mijn support-team) vanuit Schiphol  op vlucht KL607 naar San Francisco. Vanwege het tijdsverschil altijd een leuke vlucht, want je landt ongeveer 1,5 uur na vertrek terwijl je toch een vlucht van meer dan 10 uur maakt!

 

Het evenement is op zondag de 12e en de dagen vooraf gebruik ik deels om mij voor te bereiden op de wedstrijd. Mijn maat Louis, ook lid bij IZGS en ingeloot, komt 24 uur later aan. Beide zijn wij twee van de gelukkigen die via een loting mogen meedoen aan “The Escape”!

IMG_1531

 

Al jaren geleden had ik van deze speciale triathlon gehoord en had deze dan ook al stiekum aan mijn Bucketlist toegevoegd, mede vanwege het bijzondere parcours. De afstanden lijken nog het meeste op die van de Olympische triathlon, hoewel het zwemdeel aanmerkelijk langer is. Zwemmen is hemelsbreed 1,5 mijl (ca. 2,4 km), het fietsen is 18 mijl (ca. 30 km) en het looponderdeel 8 mijl (ca.13 km).

Wat deze triathlon zo bijzonder maakt is het parcours en de entourage. Het eilandje en de voormalige gevangenis Alcatraz speelt natuurlijk de hoofdrol in dit avontuur. Grappig is overigens wel dat je als atleet niet op het eiland komt. Er zou nooit toestemming gegeven worden om de toeristische attractie met 2000 triathleten te betreden. Daarbij zou de start met zoveel man vanaf het rotsige eilandje ook grote problemen opleveren.

IMG_1529

 

De zwemstart vindt daarom plaats vanaf een enorme drie-deks ferryboot van de firma “The Hornblower” die vlak naast Alcatraz gaat liggen. Op het benedendek bevinden zich de jonge goden. Alles boven de 40 moet op het bovendek plaatsnemen. Eerst starten de Pro’s, direct gevolgd door iedereen op het benedendek. De oudjes gaan daarna via de trappen naar beneden om vervolgens in het ijskoude water te springen. De starttijd van 07:30 is gekozen, omdat het tij dan net gekeerd is. Eindeloos wordt de zin “Cross the River” herhaald door de speakers. Vanwege de stroming moet je rechtover steken, richting downtown San Francisco. De stroom neemt je mee en zodoende zie je verschillende richtpunten van de stad voorbij schuiven tijdens je oversteek. Zet je direct koers naar de zwemfinish, dan is de kans groot dat je onder de Goldengate Bridge door de Pacific wordt ingezogen.

 

De dag ervoor hadden Louis en ik al proef gezwommen om te wennen aan de koude temperatuur. De eerste minuten hebben we wat last van een “Brain-freeze” ondanks de dubbele badmuts, maar daarna viel de temperatuur erg mee.

IMG_1528

Op race-day staat er een behoorlijke wind, waardoor het gladde water van de dag ervoor is veranderd in een bruisend golfbad. Hierdoor is het zwemonderdeel voor velen behoorlijk pittig en laten de zwemtijden zien dat het deze editie extra zwaar is. Als ik na 39 minuten (achteraf de snelste zwemtijd in onze catagorie) het water uitkom geeft mijn Garmin een afstand van 3450 meter aan! Louis blijkt zelfs meer dan 4 km te hebben afgelegd, doordat de stroming hem flink heeft meegevoerd.

 

Na het zwemmen gaan we eerst een kilometer rennen om bij het Parc-Fermé te komen. Dit loopje is ingelast om op te warmen na het frisse zwempartijtje. Sommigen trekken hiervoor hun extra paar loopschoenen aan, ik ren op mijn booties (zwemschoentjes tegen de kou) richting fiets.

 

Nu begint het korte maar uitdagende fietsonderdeel. Het aanloopstuk en het eindstuk zijn vlak, maar de rest is omhoog of omlaag. Pittige klimmetjes en mooie afdalingen met veel scherpe bochten en dus zeker geen makkelijk parcours. De Goldengate Bridge komt meerdere malen voorbij. Zo ook het “Californian Palace of the Legion of Honor Museum” (hoogste punt) en het Golden Gate Park. Ik heb besloten om te fietsen op mijn eigen vouwfiets. Een opvouwbare fiets die ik tijdens mijn reizen/werk vaak meeneem. Hij past precies in een grote koffer en ik heb er al veel rijplezier aan beleeft. De fiets doet tijdens de race heel wat koppies draaien en aangezien het parcours niet specifiek iets is voor een tijdritfiets kost deze keuze mij hooguit een paar minuten is mijn inschatting.

 

Het lopen is ook een verhaal apart. Het is meer een crossloop of een militair trainingsparcours met obstakels. Bijna 13 km klimmen en dalen. Door mul zand, over het strand, door de heuvels, via een ruïne en met veel trappen. Tussen de 7 en 8 km stuit je op “The Sandladder”, een 400 treden tellende trap van houten balken en mul zand. Dit onderdeel wordt apart getimed en opgenomen in het eindresultaat.

Ik heb mijn krachten goed verdeeld en heb genoeg over voor het lopen. Zo ren ik de laatste kilometers volle bak op de finish aan, alwaar mijn supportteam mij luidkeels vanaf de tribune aanmoedigt.

Als Louis finisht nog even samen op de foto, de medaille laten ingraveren en mijn prijs in ontvangst nemen. Totaal onverwacht blijk ik in mijn leeftijdscategorie  de derde plaats te hebben behaalt. Een prachtige afsluiting van een enorm gaaf evenement. Een echte aanrader!

 

Ernst

 

 

 

 

 

 

Ironman Mallorca 70.3, 2016

Waarom zou je een triathlon in het buitenland doen, als er genoeg in Nederland zijn?

Nou, wat dacht je van de weersomstandigheden?

In 2014 was ik er al eens eerder, samen met Ewoud en John. Het was een geweldig gave wedstrijd in een mooie omgeving en onder super goede condities. Zwemmen in zee, niet te koud en een glad oppervlak. Fietsen over het mooie eiland, met een pittig colletje en een heerlijk briesje. Lopen langs de boulevard, met de zee naast je en wuivende palmbomen. Genoeg redenen om op herhaling te gaan!

Dit keer ging ik met maat Louis. We hadden er zin in. Woensdagochtend vroeg vertrokken we met Transavia richting de Balearen. Onze fietsen werden vervoerd door een apart fietsvervoer-bedrijf, wat een hoop minder rompslomp betekende. Rest van de dag chillen, nadat s’middags de fietsen werden afgeleverd.

 

Donderdagochtend even de zee in en na het ontbijt fietsen. Fijn om het fietsparcours op een rustige manier te verkennen. Na het beklimmen van de Col de Fémina, voorzichtig de afdaling in. Flink remmen vanwege de vele haarspeldbochten wat behoorlijk hete remmetjes opleverde. En daardoor ook helaas een vervormde carbon velg. Volgens de fietsenmaker was de combinatie van te harde en hete banden en veel remmen, mijn achtervelg fataal geworden. Dat betekende dus een huurwiel voor de wedstrijd.

ersnt2

Ook mijn wetsuit bleek aan vervanging toe, toen deze naast de ritssluiting begon uit te scheuren tijdens mijn trainingssessies. Gelukkig waren er genoeg stands van diverse merken aanwezig op de meerdaagse Expo alwaar ik een nieuw neopreen pakje kon scoren.

 

De weersverwachtingen zagen er voor “raceday” niet erg positief uit, maar toch hielden we hoop.

Donderdagmiddag lieten we ons registreren en ontvingen we onze goodies. Vrijdag was het fietsen en race-bags inleveren. Nog steeds was het redelijk goed weer.

ernst 1

Elke dag konden we ons ook heerlijk te buiten gaan aan het perfecte ontbijt-en dinerbuffet in ons super relaxte hotel die zo’n 1,5 km van de zwemstart was gelegen.

 

Raceday: om 5 uur opstaan en nog even ontbijten in het hotel. Speciaal voor de deelnemers werd hier een vervroegd ontbijt aangeboden. Het was nog donker buiten, maar het regengekletter tegen de ramen en op de terrassen liet niets aan de verbeelding over. Ook de satellietbeelden van Mallorca zagen er angstaanjagend uit.

Louis en ik namen in die ontbijtzaal de beslissing…….we trekken onze wetsuits al aan op onze hotelkamer! Zo gezegd, zo gedaan. En we bleken niet de enigen die, in vol ornaat met slippers en badmuts op, richting het Parc Fermée liepen om de fietsen te controleren en de voeding in orde te maken. Een stroom van kikvorsmannen en -vrouwen kwamen uit alle hoeken en gaten stampend door plassen proberend alle benodigde spulletjes zo droog mogelijk te houden (wat natuurlijk niet lukte!).

 

De zwemstart was verbeterd. Althans, als je eerlijk was over je zwemtijd. De atleten diende zich na de Pro’s op te stellen in startvakken gesorteerd op verwachte zwemtijden. Het snelle vak begon eerst en er werd in een trechter gestart. Elke 2 seconden een fluitsignaal voor 4 zwemmers. Dat werkte goed, behalve dat je toch veel atleten tegenkwam die niet in betreffend startvak thuishoorden!

Het water was wild, aangewakkerd door de fikse wind die met het regenfront gepaard ging. De eerste steek op mijn voet voelde ik na ongeveer 800 meter. Toen ik om me heen keek in het heldere water wist ik direct wat er aan de hand was. Deze situatie kende ik van mijn zwemuurtjes in de Caribische zee wanneer de wind gedraaid was. Kwallen! Heel veel rode kwalletjes! En ze staken. Iedereen en overal waar de huid niet bedekt was.

Ik heb niemand gesproken die niet was gestoken en helaas waren sommige atleten er zo slecht aan toe, dat ze de wedstrijd niet konden of mochten afmaken. Opgezwollen gezichten en nekken, met bijkomende ademhalingsproblemen, waren geen uitzondering. Ik kwam er goed vanaf met één kwallenbeet op m’n voet die nog uren nabrandde. Over mijn uiteindelijke zwemtijd was ik tevreden! Gewoon visualiseren dat er duizenden kwalletjes op je jagen;)

 

Toen het waterfestijn op de fiets. Met gehuurd achterwiel de ondergelopen wegen bevaren. Na 20 km de bergen in, waar je al snel met je hoofd in de wolken zat. Letterlijk dan. Mist, regen en wind. Gelukkig had Louis twee dagen eerder nog kunnen zien hoe het er daar boven echt uitzag tijdens ons trainingsrondje onder prachtige weersomstandigheden. Wat mij betreft ging de klim verder redelijk goed.

Ik zag op tegen de afdaling. Met de wetenschap dat snelle tijden uitgesloten waren deze dag, besloot ik om heel voorzichtig af te dalen. Stapvoets door de haarspeldbochten, als een naaktslak! Maar niet onverstandig bleek snel. In de eerste scherpe bocht doemde een horror beeld op. Achter het muurtje voor de afgrond kwamen drie gezichten tevoorschijn, waarvan de middelste totaal onder het bloed. Twee hulpverleners visten net een te snelle afdaler tussen de bomen op de helling vandaan. Daarna mocht ik in diezelfde afdaling nog drie val-en glijpartijen aanschouwen, met schaafwonden, gebroken elleboog, stukke kleding etc. Rustig, rustig dus!

Beneden kon ik weer snelheid maken op de rechte stukken. In de bochten en op de vele rotondes bleef het oppassen. Een straf tegenwindje vanuit de zee, gecombineerd met slagregens maakten de laatste 30 km niet erg aangenaam en kostte uiteindelijk veel energie en kracht.

 

In de TR2 (wisselzone) nam ik de tijd voor droge sokken en warme droge schoenen. Onnodig bleek al snel. Direct na het Parc Fermée een rechter bocht en……zwemmen maar! Het loopcircuit leek op sommige plekken meer op een rivier. Kort samengevat: 21,1 km op soppende schoenen alsof je met volgelopen waterlaarzen liep. Heel apart, dat dan weer wel.

 

Tot slot: Een enorm hoog percentage uitvallers en barre omstandigheden gaf Louis en mij toch een voldaan gevoel en was het volbrengen van deze Ironman al een “dingetje” op zich. Voor mij een eindtijd die bijna een half uur langer was dan twee jaar geleden, maar toch met een goed gevoel en een speciale ervaring rijker. Ik had deze wedstrijd al vaker gevisualiseerd (vooral tijdens koude en natte fietsritjes in Nederland), maar die beelden bestonden voornamelijk uit warme temperaturen, wuivende palmbomen, verkoelend zeewater dat er als een spiegel bijlag en ga zo maar door! Shit happens!

 

Ernst

 

 

Verslag 1e wedstrijd 3e divisie wedstrijd “de Mirandabad” 24 april

Koud, nat, veel wind en lage temperaturen was de voorspelling voor vandaag, dat daar nog een hagelbui van buitenaardse proporties overheen kwam maakt het niet echt een makkelijk race.

Het nieuwe raceformaat dat je als team moet finishen zorgde van te voren voor flink wat ideeen en gespreksstof. En zelfs wanneer je van te voren een tactisch handboek schrijft konden we vrij snel alles wat we hadden bedacht overboord gooien.

Na wat appen over en weer is er besloten om voor tien uur aanwezig te zijn. Na de aanwijzingen van de zeer vriendelijk verkeersregelaar vinden Jord en ik een parkeerplek terwijl Bram en Melvin reeds zijn gearriveerd. Ik ga gelijk ons inschrijven en krijg redelijk snel onze startnummers. Na al het uitdelen van de gebruikelijke stickers, badmutsen en chips zoeken we onze plekken op in de wisselzone. Gek genoeg staat Jord helemaal aan de andere kant van het fietsenrek. Bram blijkt zijn startband te zijn vergeten en ik ben mijn zwembril vergeten. Bram zijn issue lossen we op met veiligheidsspelden en Bram blijkt gelukkig een reservebril bij zich te hebben. Iedereen maakt zich klaar voor een koude race en we bespreken nog wat details over welke kledingstukken we aantrekken.

Bij het zwembad komen Willem, Jan-Jaap, Marco en Mandy ons aanmoedigen. We krijgen een uitgebreide briefing en wij mogen in baan 4 van start. De tactiek is om tegelijk te starten en Jord en ik zwemmen op kop om zo Melvin en Bram op sleeptouw te nemen. Het lijkt Bram niet mee te zitten en Melvin wacht hem meerdere malen op na het tikje van de baancommandant zetten we de laatste 50 meter sprint in. De hoge kant eruit en direct het pak uit doen. Bram heeft wat hulp nodig en voor hij het weet heeft ie dankzij mij zijn pak op zijn enkels. De eerste wissel gaat vlot en zijn vrij snel met zijn vieren bij de balk. Het noodlot slaat toe…. Bram komt niet in zijn pedalen. De overige drie IZGS leden besluiten om verder te gaan en we rijden Jord zo lang mogelijk uit de wind. Bram zien we nog wel aan de andere kant van de Utrechtsebrug. Na tellen van Mandy blijkt Bram 90 seconden achter ons te zitten. In de laatste ronde gaat het helemaal los met een hagelbui die bij iedereen goed pijn deed. Het wegdek was direct glad en de ledematen ijskoud. WE mogen gelukkig weer naar de wisselzone, maar bij iedereen zijn de tenen en handen koud en de schoenen aandoen is ineens geen makkelijk karwei meer. Terwijl wij ons gaan bewegen naar het loopgedeelte komt Bram de wisselzone binnen en zetten we met z’n drieën koers………

Melvin onze tactische coach geeft mij het signaal dat ik moet gaan lopen en dat hij op Bram wacht. Dit blijkt een goede move te zijn, want vlak bij de finish komen we weer bij elkaar om tegelijk te finishen. Het feit dat ik de finish eerst een kleine honderd meter voorbij liep vergeten we gemakshalve maar even.

Ondanks de zware weersomstandigheden en het slechte fietsparcours hebben we het als team goed gedaan en een mooie prestatie neergezet door als 16e van de 31 teams te eindigen op slechts twee minuten van de top tien.

Maarten

Uitslag Noord (31 teams)

16 IZGS – Haarlem

Melvin Welsink      Z    00:09:52

Bram Couperus      T1   00:01:33

Maarten van Rijn   F    00:36:52

Jord Helderman     T2  00:02:29

L   00:20:07

eindtijd:                        01:10:51

Tijdrit Wanne

Willem de Vries de door  jou in 2000 bedachte tijdrit op de Wanne staat nu als segment op Strava. Als je in de buurt bent kan je je tanden erop stuk bijten.

https://www.strava.com/segments/11967912

Voor een compleet overzicht ben ik de archieven in gedoken en heb het “analoge” Clubklassement opgesnord.

Tijdrit Wanne 4,6 km
Aantal keer 9e 8e 7e 6e 5e 4e 3e 2e 1e
Jaar 2006 2005 2004 2003 2002 2001 2000 1999 1998
niet niet
** verreden verreden
Robert Vlug *13,07
Kees van Leuven 13,15 14,09 13,52 13,40
Peter Tauber 13,35 14,35
Martijn Carol 13,54
Arthur Mekenkamp 14,10 15,49 14,50 15,25 15,17
Rody Schiffer 14,25 15,20 16,20 17,05
Willem de Vries 16,13 15,40 14,26
Rene Menke 15,24 14,29 15,10
Carin van den Dries 15,04 15,36 16,05
Robert Beelen 15,09
Sjaak Nuijens 17,03 15,27
Bert Gols 15,32 16,28
Mark van Rossum 16,35 17,08 16,05 15,38 16,54 17,23 20,30
Leo Handgraaf 16,00 16,01
Bert van Rossum 18,40 18,30 16,45
Sabina Bles 16,58 18,59 20,22 20,38
Margreet Kwaks 18,30 20,17 18,46 18,20 19,60
Paul Heijnen 20,03 21,25 21,27 19,30
Marga van Benthum 20,03 20,00
Bas 20,59
Octavie 20,59
Gesina vd Kolk     21.46
schuin = ATB
** Rest gehele dag op atb
* Clubrecord

 

 

 

IZGS clubkampioenschap Run-Bike-Run 10 april 2016

Helemaal gerust was ik er niet op toen ik bij de kop van de kanobaan (zijkanaal B) arriveerde. De zon scheen en nauwelijks wind. Dat zijn niet de gebruikelijke clubkampioenschap omstandigheden. Normaal gesproken regent, hagelt of sneeuwt het en er staat op zijn minst een flinke bries.

Bij aankomst zijn Rody, Jord, Mark en het team Rutger-Guus al bezig om hun spullen klaar te zetten. De Jury, Carin en Suzan, is er uiteraard ook al, evenals ook Roos, die met z’n drieën is en daarom niet meedoet. Marleen staat klaar, gewapent met gevuld fototoestel en gevulde buikdrager. Bij het uitpakken van mijn spullen worden mijn angstige voorgevoelens bevestigd: de zooltjes zitten niet in mijn hardloopschoenen. Ik frommel de fietsschoenzooltjes in mijn loopschoenen en vraag me af of ik nu die zooltjes dadelijk bij de wissels moet terug stoppen.

Ondertussen arriveren de andere coryfeeën. Als blijkt dat Mendy en Elise de enige vrouwen zijn, wordt Elise, die van plan was om voor de halve afstand te gaan, overgehaald om toch de hele te doen en de strijd aan te gaan met Mendy. Melvin, Gerard en Tim maken zich gereed: dat zijn snelle lopers! Die moeten in de gaten gehouden worden. Verder zie ik Simon Posseth (zou hij Maarten voor kunnen blijven?), Paul Reparon, Peter Tauber en Henk.

Na wat gedribbel en gerek en gestrek, starten we. Melvin gaat er als een speer vandoor: dat is een probleem, want mijn hele strategie om hem te verslaan is er op gebassert om hem in het vizier te houden. Gerard, Guus en Maarten lopen met hem mee. Ik houd het niet bij. Zoals verwacht, zakt het tempo van Maarten bij de eerste helling aanzienlijk en passeer ik hem. Terwijl Melvin zijn voorsprong uitbouwt, loop ik in op Gerard. Na deze veel te snelle start, stap ik als tweede op de fiets (zonder zooltjes in mijn fietsschoenen). Als ik rechts de bocht om ga op de weg langs de kanobaan, zie ik Melvin nog net, heel in de verte. Lijdzaam accepteer ik, dat het mij niet gaat lukken om in de buurt te blijven.

Na het eerste loopdeel, is het fietsen een verkwikking. Even bijkomen! Onderweg haal ik Henk, Paul, Elise en Mendy in.

Bij elke beklimming van de heuvel, kijk ik achterom of Gerard of Maarten mij al op de hielen zitten. Dat valt mee. Na de derde of vierde afdaling, moet ik even in de remmen voor een meisje die enigszins dromerig van het ATB-parcours afkomt. Bij de wissel, blijkt dat Maarten toch aan het inlopen was. Hij arriveert op het moment dat ik aan het tweede loopdeel begin. Nu alles uit de kast halen om mijn tweede plaats te consolideren. Uit de aanmoedigingen van de toeschouwers halverwege, maak ik op dat Maarten op comfortabele afstand achter mij zit en een rondje later kom ik over de finish en wens Melvin geluk met zijn overwinning.

Maarten eindigt als derde. Gerard wordt knap vierde tijdens zijn eerste RBR clubkampioenschap.

Henk blijkt een lekke band gereden te hebben (hij had nooit die fiets van Maarten over moeten nemen: brengt geen geluk bij wedstrijden en vooral niet bij de eerste RBR ;-). Peter Tauber had ook een lekke band, maar dat is aan zijn tijd niet te merken (zijn geheim: spuitbus voor noodreparatie).

Er is even wat consternatie, als blijkt dat Simon tijdens het fietsen nooit is ingehaald door Maarten terwijl hij na het lopen duidelijk voor lag. Na onderzoek door de jury, blijkt dat Maarten hem is gepasseerd bij de eerste wissel, toen Simon in zijn eigen bubbel zat. Simon, wellicht is op dit onderdeel nog winst te halen!

Elise wordt in prachtige loopstijl clubkampioen bij de vrouwen. Mendy gaat na het eerste looprondje door een erehaag en eindigt als tweede!

Daarna gingen atleten en toeschouwers koffiedrinken bij Zorgvrij, buiten in de zon: de thuisblijvers, hadden weer eens ongelijk.

kampioenen RBR 2016

KAMPIOENEN!

RUN BIKE RUN
Melvin 19m55 58m59 1u09m25
Bram C 20m18 1u00m17 1u11m08
Maarten v R 21m45 1u00m48 1u12m07
Gerard 20m45 1u01m24 1u13m24
Jord 24m00 1u04m51 1u17m46
Simon P 22m14 1o05m14 1u18m02
Tim 22m54 1u07m24 1u20m06
Rody 24,37 1u08m16 1u21m11
Peter T 22m41 1u08m34 1u21m15 met lekke band
Paul R 28m03 1u14m58 1u29m33
Elise 28m05 1u17m41 1u32m36
Mark 30m15 1u17m58 1u33m40
Mendy 32m38 1u26m19 1u43m09
Rutger – Guus 10m13 46m47 51m40 Halve afstand
Mike 14m07 41m21 48m58 Halve afstand
Henk 28m57 Lekke band

 

Kennemer Cross Circuit 2015-2016

Om de jaarlijkse enorme trainingsachterstand op de andere leden op te vangen, bedacht ik dat extra snelheid wel welkom zou zijn. Om dit in de winter te trainen heb ik, naast loopjes in de duinen met Marco en Antoine, meegedaan aan de Kennemercrosscircuit. En zo belandde ik de eerste wedstrijd in Spaarnwoude waarbij ik al glibberend en oververhit (Sorry Maarten) over de finish kwam. Het ging niet echt lekker. Dus voor de volgende wedstrijd beter voorbereid (nieuwe cross schoenen en licht aangekleed, bedankt Maarten). Dit is de loop in Wijk aan Zee en die valt altijd zwaar bij mij. Hierna volgde Hoofddorp, de Beeckesteincross en uiteindelijk de finale in Heiloo. Uiteindelijk is het mij allemaal goed bevallen en haalde ik net niet het podium bij de laatste cross in Heiloo en ben uiteindelijk in het totaal klassement van mijn leeftijdsgroep (M35) 4e geworden. In ieder geval heb ik wel mijn doel bereikt. Waar ik in de eerste wedstrijden nog circa 6-7 minuten achter de winnaar binnen kwam was dat in de laatste cross gehalveerd (3:30) ondanks dat ik tijdens de wedstrijd mijn veters opnieuw moest strikken. Nu alleen nog vasthouden.

Willem

Wedstrijddeelname overzicht

Het overzicht is weer bijgewerkt. Mocht je nog wijzigingen willen doorgeven meldt dit dan aan Rody.