• maart 2018
    M D W D V Z Z
    « Dec   Apr »
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031  
  • Archief

Hoezo op het strand? Voorbij aan verwachtingen.

Félice Hofhuizen.strandmarathon.maart.2018-1-5

Wanneer ik een klassement zou moeten opmaken van de meest gestelde vragen over mijn aanstaande marathon debuut. Dan is de vraag waarom ik deze op het strand wil doen absoluut degene met de topklassering. En dat, terwijl mijn persoonlijke topper zonder twijfel de vraag is waarom ik überhaupt deze afstand zou moeten, of zelfs willen lopen. Wat heb ik mijzelf ermee te bewijzen? Een doel hebben, de discipline voor de weg er naartoe, het uiterste uit mijzelf halen misschien? Intrinsieke motieven te over zou je zeggen……

 

Maar nee hoor, louter externe factoren. Factor eigenlijk. Ik werd het namelijk zo spuugzat om elke keer uit te moeten leggen dat ik wel aan triathlon deed; “nee geen ironman” “ik doe aan korte afstanden, olympisch en kwart, je weet wel” “nee weet je niet” “ok”. Na het riedeltje over de afstanden en de verschillen komt dan standaard de vraag; “En de marathon dan?”. Je bent immers duursporter. En dat is dus exact de reden, bij die steeds groter wordende marathon meute horen, want mensen laten verdwalen in de verschillende triathlon disciplines en bijbehorende afstanden is inmiddels een hobby waar ik met volle teugen van geniet.

 

keuzestress

Maar goed, een marathon dus. Keuze genoeg zou je zeggen. Nou dat is lastiger dan je denkt. Een grote buitenlandse stadsmarathon? Die halen het bij lange na niet in mijn kosten-baten analyse, het is immers een moetje. Dan een lokale, straal van een kilometer of 50? En daarnaast ergens tussen oktober en maart, het herstel van een dergelijke activiteit kost nu eenmaal tijd en in een druk triathlonseizoen is dat simpelweg niet handig.

Amsterdam zou hem dan moeten worden. Het plan: op het laatste moment een startbewijs van een afhaker bemachtigen, ‘s ochtends met een list van huis en pas bij thuiskomt mededelen dat de missie was volbracht. Meesterlijk vond ik zelf. Ware het niet dat ik ergens in september een infectie opliep, aan de antibiotica moest en mijn seizoen vroegtijdig kon afblazen.

 

Volgende optie bleek pas in februari, Apeldoorn midwintermarathon. Fijn laagdrempelig trailevenement dwars door de Veluwe met een marathonafstand zonder tijdregistratie. Mmmmm, gelijktijdig met ons jaarlijkse gezamenlijke indiepop festivaluitje naar Grasnapolsky in Radio Kootwijk. Te leuk, geen optie. Dan blijft er eigenlijk nog maar één over. Een oude bekende. In 2015 deed ik al eens in teamverband mee aan de Strandmarathon van Scheveningen naar Zandvoort en in 2016 was ik biker voor de koploper. Maar ja, 42 en een beetje over het strand…. Vorig jaar liepen ze hem andersom met een zuidwester van 5 bft tegen geloof ik. Dit jaar weer normaal parcours en daarmee een behoorlijke kans op dezelfde zuidwester. Ik ga ervoor.

 

motivatie

Natuurlijk spelen er meerdere factoren mee in mijn keuze voor de strandmarathon. Mijn vader, getogen Zandvoorter, nam mij al van kleins af aan mee naar het strand. Vooral in de winter, zomers is het strand immers van de duitsers en de zon. Het magische spel tussen de wind, het zand en de golven is mij met de paplepel ingegoten. Menig zondag liepen wij juttend langs de vloedlijn op zoek naar van alles. De passie is nooit verdwenen en nog steeds ben ik er graag. De team editie heeft mij verleid tot fietsen op het strand. Van Bloemendaal naar IJmuiden, keren en door naar Katwijk. Ploeterend tegen de wind, door het mulle zand en opspattend water in je gezicht wanneer je door de muien rijdt. Of, op blote voeten, zand tussen de tenen, windje in je gezicht, het geluid van de rollende golven in je oren, hardlopend  langs de waterlijn met ondergaande zon op Vlieland. Ik zou bijna zeggen dat je mij niet gelukkiger kan maken, maar dat is niet waar.

 

dag van de waarheid

Kwart over acht. Ik stap de deur uit en spring op mijn fiets naar station Heemstede-Aerdenhout alwaar de pendelbus naar Scheveningen op mij wacht. In de bus een stuk of twintig deelnemers. Ontspannen gespannen. Iedereen lijkt zich heel goed te beseffen wat er te wachten staat. De weersvoorspellingen zeiden al de hele week kou en een krachtige oostenwind, oftewel -2’C en 6 bft. Wind tegen dus. Het zal de boel alleen maar heroïscher maken leek het besef. Ook wel weer een fijn gevoel, tijden doen er nu zeker niet meer toe. Alleen finishen zal de tongen al losmaken. In de strandtent voor de start is het rustig, dezelfde ontspannen gespannenheid. Iedereen kijkt naar elkaar. Waarnaar weet ik niet. Ik ben zelf vooral gefocused op de outfits. Lange of korte broek, hoeveel laagjes zullen ze dragen, wel of geen muts, eigen fourage in de rugzak of vertrouwend op de verzorging onderweg.

 

Vijf voor elf gaan we naar buiten. Het liefst zo kort mogelijk op het startschot, stilstaand is het ijzig koud. Schiet op met dat sein. Één deelnemer krijgt nog credits, het is zijn elfde deelname van evenzoveel edities, “respect” hoor ik mijzelf denken. En dan, we mogen. De kinder estafette eerst, wij kort daarachter. Er worden nog wat tempograppen gemaakt en al snel loopt er een mannetje of 5 verspreid over een paar honderd meter voor mij. Klein stukje wind mee, dat is lekker inkomen. Bij het keerpunt komen we samen. Ons lot, 40km tegenwind. Samenwerking gaat goed. Echter, na een kilometer of 8 worden mijn kopbeurten steeds langer. Er wordt geklaagd over het tempo en er wapperen er twee af. We zijn met zijn drieën over. Ik blijf op kop en mijn hartslag zegt dat alles nog pico bello in orde is, ik besluit door te trekken en na de eerste verzorgingspost zijn we nog met zijn tweeën. Koen en ik. Met Koen zijn postuur is het voor mij lastig luwte vinden en dus besluit ik dat dit een prima positie is voor mijn debuut, zijn gezelschap in mijn luwte aangenaam en zelfs motiverend is. We zien wel waar het schip zal stranden. Ik win in 3 uur 31 minuten en 35 seconden mijn marathondebuut en tevens mijn eerste individuele hardloopwedstrijd.

 

Tim Vreeburg

Félice Hofhuizen.strandmarathon.maart.2018-1-10

Foto’s gemaakt door  Félice Hofhuizen

Eén reactie

  1. Mooi verhaal Tim en nogmaals gefeliciteerd! Knap dat je je eerste marathon zo goed kan indelen.
    Ik ga hem volgend jaar ook maar eens lopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: