• juni 2016
    M D W D V Z Z
    « mei   jul »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Archief

Ironman Mallorca 70.3, 2016

Waarom zou je een triathlon in het buitenland doen, als er genoeg in Nederland zijn?

Nou, wat dacht je van de weersomstandigheden?

In 2014 was ik er al eens eerder, samen met Ewoud en John. Het was een geweldig gave wedstrijd in een mooie omgeving en onder super goede condities. Zwemmen in zee, niet te koud en een glad oppervlak. Fietsen over het mooie eiland, met een pittig colletje en een heerlijk briesje. Lopen langs de boulevard, met de zee naast je en wuivende palmbomen. Genoeg redenen om op herhaling te gaan!

Dit keer ging ik met maat Louis. We hadden er zin in. Woensdagochtend vroeg vertrokken we met Transavia richting de Balearen. Onze fietsen werden vervoerd door een apart fietsvervoer-bedrijf, wat een hoop minder rompslomp betekende. Rest van de dag chillen, nadat s’middags de fietsen werden afgeleverd.

 

Donderdagochtend even de zee in en na het ontbijt fietsen. Fijn om het fietsparcours op een rustige manier te verkennen. Na het beklimmen van de Col de Fémina, voorzichtig de afdaling in. Flink remmen vanwege de vele haarspeldbochten wat behoorlijk hete remmetjes opleverde. En daardoor ook helaas een vervormde carbon velg. Volgens de fietsenmaker was de combinatie van te harde en hete banden en veel remmen, mijn achtervelg fataal geworden. Dat betekende dus een huurwiel voor de wedstrijd.

ersnt2

Ook mijn wetsuit bleek aan vervanging toe, toen deze naast de ritssluiting begon uit te scheuren tijdens mijn trainingssessies. Gelukkig waren er genoeg stands van diverse merken aanwezig op de meerdaagse Expo alwaar ik een nieuw neopreen pakje kon scoren.

 

De weersverwachtingen zagen er voor “raceday” niet erg positief uit, maar toch hielden we hoop.

Donderdagmiddag lieten we ons registreren en ontvingen we onze goodies. Vrijdag was het fietsen en race-bags inleveren. Nog steeds was het redelijk goed weer.

ernst 1

Elke dag konden we ons ook heerlijk te buiten gaan aan het perfecte ontbijt-en dinerbuffet in ons super relaxte hotel die zo’n 1,5 km van de zwemstart was gelegen.

 

Raceday: om 5 uur opstaan en nog even ontbijten in het hotel. Speciaal voor de deelnemers werd hier een vervroegd ontbijt aangeboden. Het was nog donker buiten, maar het regengekletter tegen de ramen en op de terrassen liet niets aan de verbeelding over. Ook de satellietbeelden van Mallorca zagen er angstaanjagend uit.

Louis en ik namen in die ontbijtzaal de beslissing…….we trekken onze wetsuits al aan op onze hotelkamer! Zo gezegd, zo gedaan. En we bleken niet de enigen die, in vol ornaat met slippers en badmuts op, richting het Parc Fermée liepen om de fietsen te controleren en de voeding in orde te maken. Een stroom van kikvorsmannen en -vrouwen kwamen uit alle hoeken en gaten stampend door plassen proberend alle benodigde spulletjes zo droog mogelijk te houden (wat natuurlijk niet lukte!).

 

De zwemstart was verbeterd. Althans, als je eerlijk was over je zwemtijd. De atleten diende zich na de Pro’s op te stellen in startvakken gesorteerd op verwachte zwemtijden. Het snelle vak begon eerst en er werd in een trechter gestart. Elke 2 seconden een fluitsignaal voor 4 zwemmers. Dat werkte goed, behalve dat je toch veel atleten tegenkwam die niet in betreffend startvak thuishoorden!

Het water was wild, aangewakkerd door de fikse wind die met het regenfront gepaard ging. De eerste steek op mijn voet voelde ik na ongeveer 800 meter. Toen ik om me heen keek in het heldere water wist ik direct wat er aan de hand was. Deze situatie kende ik van mijn zwemuurtjes in de Caribische zee wanneer de wind gedraaid was. Kwallen! Heel veel rode kwalletjes! En ze staken. Iedereen en overal waar de huid niet bedekt was.

Ik heb niemand gesproken die niet was gestoken en helaas waren sommige atleten er zo slecht aan toe, dat ze de wedstrijd niet konden of mochten afmaken. Opgezwollen gezichten en nekken, met bijkomende ademhalingsproblemen, waren geen uitzondering. Ik kwam er goed vanaf met één kwallenbeet op m’n voet die nog uren nabrandde. Over mijn uiteindelijke zwemtijd was ik tevreden! Gewoon visualiseren dat er duizenden kwalletjes op je jagen;)

 

Toen het waterfestijn op de fiets. Met gehuurd achterwiel de ondergelopen wegen bevaren. Na 20 km de bergen in, waar je al snel met je hoofd in de wolken zat. Letterlijk dan. Mist, regen en wind. Gelukkig had Louis twee dagen eerder nog kunnen zien hoe het er daar boven echt uitzag tijdens ons trainingsrondje onder prachtige weersomstandigheden. Wat mij betreft ging de klim verder redelijk goed.

Ik zag op tegen de afdaling. Met de wetenschap dat snelle tijden uitgesloten waren deze dag, besloot ik om heel voorzichtig af te dalen. Stapvoets door de haarspeldbochten, als een naaktslak! Maar niet onverstandig bleek snel. In de eerste scherpe bocht doemde een horror beeld op. Achter het muurtje voor de afgrond kwamen drie gezichten tevoorschijn, waarvan de middelste totaal onder het bloed. Twee hulpverleners visten net een te snelle afdaler tussen de bomen op de helling vandaan. Daarna mocht ik in diezelfde afdaling nog drie val-en glijpartijen aanschouwen, met schaafwonden, gebroken elleboog, stukke kleding etc. Rustig, rustig dus!

Beneden kon ik weer snelheid maken op de rechte stukken. In de bochten en op de vele rotondes bleef het oppassen. Een straf tegenwindje vanuit de zee, gecombineerd met slagregens maakten de laatste 30 km niet erg aangenaam en kostte uiteindelijk veel energie en kracht.

 

In de TR2 (wisselzone) nam ik de tijd voor droge sokken en warme droge schoenen. Onnodig bleek al snel. Direct na het Parc Fermée een rechter bocht en……zwemmen maar! Het loopcircuit leek op sommige plekken meer op een rivier. Kort samengevat: 21,1 km op soppende schoenen alsof je met volgelopen waterlaarzen liep. Heel apart, dat dan weer wel.

 

Tot slot: Een enorm hoog percentage uitvallers en barre omstandigheden gaf Louis en mij toch een voldaan gevoel en was het volbrengen van deze Ironman al een “dingetje” op zich. Voor mij een eindtijd die bijna een half uur langer was dan twee jaar geleden, maar toch met een goed gevoel en een speciale ervaring rijker. Ik had deze wedstrijd al vaker gevisualiseerd (vooral tijdens koude en natte fietsritjes in Nederland), maar die beelden bestonden voornamelijk uit warme temperaturen, wuivende palmbomen, verkoelend zeewater dat er als een spiegel bijlag en ga zo maar door! Shit happens!

 

Ernst

 

 

2 Reacties

  1. Jetje. Balen Ernst. Wel weer een avontuur rijker. Dan maar hopen op mooi weer in Amsteram.

  2. Wat een horror!
    Nieuwkoop zag er beter uit dit jaar 😜

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: