• april 2015
    M D W D V Z Z
    « Mrt   Mei »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Archief

Marathon Rotterdam 12-04-2015

De weg naar nul tien blijkt vol obstakels, maar… You’ll Never Walk Alone

Tweetrapsraket

Dit jaar liep mijn voorbereiding voor de marathon in Rotterdam in het honderd. Het doel was om op 12 april 2015 een tijd onder de drie uur neer te zetten. Het noodlot sloeg toe in de vorm van een tweetrapsraket. Door een geïrriteerde bovenbeenspier, lag ik er vier weken uit op het moment dat ik de periode van intensieve training in zou gaan. In plaats daarvan moest ik het doen met rust, dry needling, rek- en strek oefeningen. En juist toen ik weer kon en wilde beginnen om te redden wat er te redden viel, werd ik geveld door de griep. Een week plat, gevolgd door een week uitzieken.

Vaatdoek

Daar zat ik dan: zes weken uit training en door die griep ook nog eens zo slap als een vaatdoek. Nog zeven weken te gaan tot het startschot. De eerste duurloop van 13km viel niet mee en ik moest meteen drie dagen bijkomen. Daarna 15km, weer drie dagen rust en nog eens 15km. Toen kwam een dienstreis naar IJsland. Uiteraard gingen de hardloopschoenen mee. Helaas bleek heel Reykjavik bedekt met een laag verijsde sneeuw, waarop het al een kunst was om wandelend overeind te blijven. Donderdagavond kwam ik weer thuis. Vrijdag 6 maart was het toch echt hoog tijd voor een lange duurloop. Dat viel niet mee: na 22km kon ik geen stap meer verzetten. De laatste kilometers naar huis moest ik wandelend afleggen. Dat was het moment waarop ik tot het inzicht kwam dat deelname aan Rotterdam niet realistisch meer was. Ik besloot dan ook om er vanaf te zien.

Gewoon lopen voor de lol!

Opgelucht door dit kordate besluit – er viel een last van mijn schouders –  heb ik twee dagen later toch mee gedaan aan de laatste wintercross van het seizoen, de Parkloop in Heiloo, gewoon voor de lol. Dat pakte goed uit. Het weer was mooi en er waren een hoop lachende gezichten. Doordat de druk nu helemaal weg was, heb ik daarna vijf dagen maar gewoon helemaal niets meer gedaan.

Zaterdag 14 maart – Als gevolg van een vaag schuldgevoel vanwege  deze schaamteloze inactiviteit, besluit ik om toch maar 15km door de duinen te lopen. Dat voelt verassend goed!

Na een rustige fietstocht op zondag, bedenk ik dat ik Rotterdam wellicht wel zou kunnen uitlopen, zonder dat ik een bepaalde tijd moet halen: als gebeurtenis is het toch ook gewoon leuk om mee te maken. Hele volksstammen doen mee aan een marathon met als enig doel om de finish te halen. Dat kan ik toch ook doen!

Vooruit! Dat betekent dat er in twee weken nog wel wat kilometers gemaakt moeten worden. Die week loop ik twee keer heen en terug naar mijn werk (dat is 4 x 7km door de duinen) en intervallen op de baan. Zondag brengt Caroline me weg naar Noordwijk en loop ik over het strand en door de duinen naar huis – 30km: check! De week daarop volgt een soortgelijk programma, met op zaterdag 28 maart een duurloop van 27km: langer durf ik niet.

De laatste twee weken dienen nu te bestaan uit actieve rust. – In de eerste week loop ik een keer rustig naar mijn werk en terug en eenmaal – ook betrekkelijk rustig – op de baan.

Zestig van Texel

Op 6 april, tweede paasdag, staat de vierde etappe (17km) van de Zestig van Texel op het programma. Aan dit mooie evenement, dat eens in de twee jaar wordt georganiseerd, doe ik voor de vierde keer mee met een team van mijn werk bij IMARES. Ik durf niet voluit te gaan, maar ik kan mijn teamgenoten natuurlijk niet in de kou laten staan. Er rolt een onverwacht mooie tijd uit: 1:10.

Deze tijd zette mij aan het denken: hoezo meedoen voor het uitlopen?! Een tijd rond de drie uur zat er misschien toch nog in! Mijn vader, mijn broer en mijn trainer, Kees van Leuven,  zetten me weer met beide benen op de grond met het advies   om op 4’30km/minuut (voor een eindtijd van 3:09) weg te gaan zodat ik eventueel nog wat over heb voor de laatste kilometers. – Er volgt nog een baantraining waarin ik probeer om dit tempo vast te houden.

De dag van de marathon

De ochtend van 12 april is zonovergoten. De aangekondigde wind is er niet. Ik loop over de Schiekade naar de start, samen met een aspirant marathonloper. We wisselen onze voorbereidingen uit. Rond het Weena is het gezellig druk. We wensen elkaar succes en – na afgifte van mijn tas met spullen – zoek ik een weg door de menigte naar startvak C.

Dat ligt helemaal rechts vooraan. Dit komt doordat ik mij maanden geleden – toen ik nog dacht om onder de drie uur te lopen – had opgegeven voor het NK Marathon. Dit heeft nu als voordeel dat ik met mijn neus op het officiële start-gebeuren sta. Achter het draadhek dat het startvak begrenst, drie meter van me vandaan, staat een boom van een kerel selfies staat te maken met enkele vrijwilligers. Ik herken hem: dat is Lee Towers! Wat verderop staat Aboutaleb met ambtsketen. Daarvoor een paar ouderwetse kanonnen die ongetwijfeld zijn bedoeld voor het startschot. Lee Towers lacht en zwaait naar ons en verheft zich even later in een hoogwerker tot een meter of tien boven ons.

You’ll Never Walk Alone

In het startvak zelf beginnen de NK-atleten in de laatste minuten voor de start aan hun gelletjes en bidons met sportdrank. Het zindert er van de adrenaline en de zenuwen beginnen het over te nemen. Links en recht plassen lopers tegen de staanders van de startboog aan, anderen gebruiken een drinkbekertje of een lege sprotdrankflesje. Ook ik kan me niet onttrekken. Terwijl Lee Towers boven mij “You’ll Never Walk Alone” zingt, pies ik mijn bidon vol. Dan klinkt het startschot.

20x30-RMAY0014

Tijdens de eerste 5km, loop ik  – natuurlijk – te hard: 4’22/km. Het moment dat ik de eerste keer de Erasmusbrug op loop is een kippenvel-moment. Tijdens de rest van de Marathon word ik gedragen door het enthousiaste publiek. Bij begin van het rondje rond de Kralingse Plas (32km) staan familie en vrienden. Ik lach en zwaai enthousiast naar ze.

20x30-RMBD150520x30-RMBG146620x30-RMBJ3018

Op 40km kom ik hier nog een keer langs: dan ben ik nauwelijks nog in staat om te reageren. De laatste twee kilometers zijn erg zwaar. De wind is nu komen opzetten en staat recht van voren. Gelukkig is het publiek meedogenloos en duwt mij na 3 uur en 9 minuten over de finish: een veel scherpere tijd dan ik twee weken daarvoor voor mogelijk had gehouden. Voor een minder had ik ook getekend. Dit evenement had ik niet willen missen

Bram

Eén reactie

  1. Wow Bram, respect! Topper!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: