• oktober 2014
    M D W D V Z Z
    « Sep   Nov »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    2728293031  
  • Archief

Ironman Mallorca 27-09-2014

Ik ben een nu of nooit Ironman’

Op 27 september 2014 heb ik mijn eerste – en volgens mijn vrouw ook mijn laatste – hele triatlon gedaan. Het moest een keer gebeuren. Als zoveel triatleten van mijn generatie was ik gepakt door de TV uitzendingen van Almere door de AVRO in de jaren tachtig. Sindsdien broeide de stille wens om ooit zelf zo’n Ironman te zijn.

Natuurlijk zijn er veel redenen om niet een hele triatlon te doen. Maar naar verluidt heeft een mens op zijn sterfbed voornamelijk spijt van de dingen die hij niet heeft gedaan en met het ouder worden gaat de tijd dringen. Eigenlijk ben ik een “nu of nooit Ironman”!

Eind vorig jaar, viel de keuze op de nieuwe Ironman van Mallorca, omdat deze laat in het seizoen viel. Mallorca kent al een tijd de grootste halve Ironman van Europa in mei. Het succes van deze “Ironman 70.3” heeft de organisatie doen besluiten om nu ook een hele te organiseren op het eiland. En guess what? Mijn trainingsmaat en coach Albert, had zich ook ingeschreven.

Pijnstillers
In overleg met mijn coach heb ik gekozen voor een intuïtieve opbouw. Trainingsprogramma’s werken voor mij niet echt, omdat ik er toch niet in slaag om me er aan te houden door andere verplichtingen zoals vaartochten voor mijn werk. In januari begon de opbouw en vanaf half mei heb ik rustig aan gedaan, vanwege een vaartocht (twee weken niets!), de OD afstand van Amsterdam Nieuw-West en de halve van Stein. Begin juli heb ik de training weer opgevoerd. In augustus stonden de halve van Leiderdorp en het Kwartje Anna Paulowna op het programma. Vooral die laatste ging echt heel goed (2:07’). Eind Augustus na een 4km zwemwedstrijd, kreeg ik last van mijn schouder waardoor ik tot de Ironman niet meer heb kunnen zwemmen. Een domper die tot veel spanning en onzekerheid leidde. Twee weken voor de start besloot ik om hoe dan ook wel van start te gaan en de pijn in mijn schouder te onderdrukken met een pijnstiller. Dan maar een pijnlijke schouder na afloop.
Welkom aankomsthal mallorca
Los stuur
Op woensdag 24 september komen Caroline en ik aan op Palma de Mallorca. Bij de band voor de speciale bagage staan zeker een stuk of dertig afgetrainde atleten van uiteenlopende nationaliteiten. Hun fietsen zitten allemaal in fietskoffers, die indrukwekkende slijtage vertonen en waarop ook stickers zitten die doen vermoeden dat dit niet hun eerste Ironman is. Slik. Mijn fiets arriveert als enige in een doos (van Mark gekregen!). Ik word heel zenuwachtig: ik hoor hier vast niet thuis en het is zelfs de vraag of ik het zwemonderdeel wel kan voltooien door mijn blessure.
We worden opgehaald door mijn ouders die al op het eiland waren en rijden naar ons hotel in Port D’Alcudia. Daar wemelt het van afgetrainde atleten met zeer dure fietsen. ’s Middags verken ik de klim in het parcours. Na de eerste meters kom ik er achter dat ik mijn stuur nog niet vast heb gezet! Ai! En geen gereedschap meegenomen. Het toeval wil dat twee Duitse fietsers ter plekke in de berm aan hun fiets zitten te sleutelen. Ze helpen me uit de brand. Pfff, blij dat ik dit nog heb ontdekt voor de wedstrijd. De klim gaat vervolgens heel gemakkelijk en nadat Caroline me bij het avondeten heeft verzekerd dat ik er net zo uitzie als die afgetrainde atleten, word ik wat rustiger – maar het probleem van mijn goedkope fiets en mijn schouderblessure blijft natuurlijk!!!

Zonder pak
De volgende dag doen mijn ouders en Caroline (“Ironman Support Crew”) hun uiterste best om mijn gedachten af te leiden met een wandeling. Lukt een beetje. ’s Middags ga ik me inschrijven en ontmoet ik Albert en vriendin Dasja in de fanshop. Op donderdag weer een wandeling gemaakt met mijn support-team en ‘s middags koffie gedronken met Albert, die me rijkelijk van tips voorziet.
Vrijdag focus ik me echt op de wedstrijd. Ik zoek Albert op, die net heeft gezwommen zonder wetsuit, omdat het volgens hem wel eens een no-wetsuit swim zou kunnen worden. Het is namelijk rond de 25 graden. In de middag naar de briefing, waar we inderdaad horen dat het zwemonderdeel inderdaad zonder wetsuits gaat plaatsvinden. Aan het einde van de middag zet ik mijn fiets klaar en lever ik de blauwe en rode tas in met daarin respectievelijk de fiets- en loopspullen. (Focus, focus). Het is een indrukwekkend veld van dure tijdritfietsen. Ik bereken dat er voor zo’n acht miljoen in de rekken staat.

Race day
Om vijf uur op. 600mg Ibuprofen naar binnen voor de schouder. Stevig Engels ontbijt en dan naar het Parc Fermé. Eigenlijk ben ik erg rustig. Ik ga dadelijk knallen en er van genieten. Na een laatste sanitaire stop samen met nog 2500 atleten, ga ik onder de startboog door naar de waterlijn. Volgens instructies van Albert helemaal naar de linker buitenkant. Daar staat ook Albert. In het verlengde van de dranghekken in het water staan tientallen toeschouwers in het water. Hij heeft een snood plan: we rennen bij het startschot achter de toeschouwers langs het water in, dan heb je namelijk meteen ruimte. OK, lijkt me een goed plan.
Bij het startschot rennen 2500 atleten in een kudde het water in, zonder ons. We glippen lichtvoetig achter de mensen – voornamelijk fotografen – langs. Ik stort me in de beloofde ruimte en bevind me na dertig seconden evengoed in een kluwen armen en benen. Dat wordt na een paar honderd meter zelfs zo erg dat er niet eens meer gezwommen kan worden. Gelukkig duurt dit niet echt lang en even later zwem ik weer en bedenk dat ik mijn schouder eigenlijk nauwelijks voel. Bij het rechts ademhalen zie ik de zon achter de bergen opkomen. (Geniet, geniet; Yes! Dit is mijn moment!).
_MG_9699
In het heldere water lukt het om af en toe in het kielzog van iemand mee te zwemmen. Ik zie twee keer een blauwe Ironman badmuts boven het zeegras zweven. De eerste en langste van de twee legs gaat vlot. Even een onderbreking met stukje rennen over het strand (“Australian exit”) en door met de tweede leg. Even later krijg ik heuse buikkrampen. Hoe kan dat nou? Ik was toch naar de WC geweest? Misschien de mosselen van gisteravond? Enfin, na het zwemonderdeel trek ik een sprint naar de eerste de beste WC. Het kost me naar schatting 5 minuten om orde op zaken te stellen, daarna snel naar de wisseltent met de blauwe zak. Wielershirt aan, voedsel erin, zak afgeven en door naar mijn fiets. Oeps, bril vergeten: die zit nog in de zak. Samen met de vrijwillige blauwezakkenaanpakker zoek ik enige tijd naar de zak met nummer 2278, maar dat blijkt onbegonnen werk. Dan maar zonder. Ik bedank deze behulpzame jongen en sprint door naar mijn fiets. Vanaf dat moment gaat mijn wedstrijd wat soepeler!

Haarspeldbochten
De eerste 120km gaan door een mooi, heuvelachtig landschap. Het is zonnig en er staat weinig wind. Met een gemiddelde hartslag van 125 en een kleine 33km/uur kom ik aan in Pollenca, waar mijn ouders en Dasja mij van 4 nieuwe bidons voorzien. Ik hoor dat Albert twintig minuten voor me is langs gekomen – hij heeft een lekke band gehad. Na de verversingspost komt een heuse col. Volgens plan, zorg ik dat mijn hartslag niet meer dan 5 tot 10 slagen hoger komt tijdens deze inspanning. Berg af gaat over mooie haarspeldbochten. Koppie er bij! Als ik het plaatsje Muro insla, kan ik nog net op tijd terugschakelen voor een korte, steile klim, die me nog het meest doet denken aan de Snijdersberg in het fietsparcours van Stein. Na de verversingspost bij Sa Pobla is de weg weer vlak en egaal. Helaas is de wind toegenomen en ik moet er recht tegenin. Ik haal hier de 30 km/uur niet meer. In de laatste kilometers door Port D’Alcudia staat er veel publiek. Heerlijk! Dat is toch wel heel echt genieten!
0806_009646
Wandelen
De wissel gaat voorspoedig en voordat ik er erg in heb, loop ik. Mijn vader roept nog dat ik rustig aan moet beginnen. Daar heeft ie gelijk in: ik check mijn hartslag en merk dat ik tegen de 140 aan zit en dat is veel te hoog. Rustiger lopen dan maar. Vreemd genoeg lukt het me niet om de hartslag op de voorgenomen 130 te krijgen. Maandenlang heb ik getraind om het tempo van 5:10 er in te slijpen bij een hartslag van ca. 128 en nu kom ik niet onder de 130. Als compromis houd ik het op 130-135. Het voorgenomen tempo lukt wel, maar er treed wel verlies op bij de verversingsposten. Bij elke verversingspost mag ik even wandelen om water, sportdrank en/of een gelletje te drinken. En zo loopt de marathon steeds meer uit op een aaneenschakeling van etappes van verversingspost naar verversingspost. Ik ben elke keer dolblij als ik weer even “moet” wandelen om te drinken. Langs het parcours staat veel publiek. Ik neem de aanmoedigingen dankbaar in ontvangst. Spandoeken: “Difficult: Yes! Impossible: No!”; “Hurt now, brag forever!”; “Du siehst gut aus!”. Een groepje Nederlanders heeft mijn naam en de Nederlandse vlag op het startnummer ontdekt en pikt mij er elke ronde tussenuit, om mij luidkeels toe te juichen: “Hup Bram! Brammetjuhhh!”. Daar is mijn vader: ik gooi hem mijn wielershirt toe dat ik was vergeten uit te doen. Albert haalt me tijdens het 4.5 km rondje 2x in: na de eerste keer blijkt dat ik hem zonder het te weten weer terug heb ingehaald omdat hij op de WC zat. Vol goede moed en raadgevingen, haalt hij me nog een keer in.
_MG_0261
Waar is de finish?
Bij elk rondje krijg je een gekleurd bandje om je arm geschoven, zodat de organisatie kan zien of je de afslag naar de finish mag nemen. Na het derde rondje (roze!) probeer ik die afslag te vinden, zodat ik hem dadelijk niet mis – zelfs de meest doorgewinterde triatleten overkomt dit wel eens! Ik vind die afslag niet. Nu kan ik alleen maar hopen dat ik hem over 9km wel vind! De laatste kilometers gaan in een soort trance. Laatste bandje (geel). Wat zijn de meisjes, die klaar staan met de bandjes, mooi en aardig!
0806_029810
Weer zie ik de afslag niet. Plotseling springt er uit het gewoel van toeschouwers een vrijwilliger van de organisatie voor me en leidt me naar rechts. Verdomd: toch een afslag. Hoe heb ik die de hele tijd kunnen missen? Ik ga richting finish. Het gaat nu echt gebeuren. Overal publiek. Wat is iedereen toch aardig. Ze houden allemaal van mij. Blauwe matten. Ironmanvlaggen. 11 uur en nog iets op finishboog. En de speaker: “Bram Couperus, you are an Ironman!!!”. Wat ben ik gelukkig!
0806_036182
Bedankt, Caroline voor alle steun en geduld! Mijn ouders en Dasja bedankt voor de support ter plekke! Bedankt, Albert voor de profi-begeleiding. Mark voor de doos en Peter voor de hulp bij het verpakken van de fiets! En verder iedereen die meegeleefd heeft en mij met raad en daad heeft bijgestaan!

Zwemmen Fietsen Lopen Total
Albert 00:57 05:43 03:37 10:24
Bram 01:12 06:02 03:47 11:16
_MG_0576

SAMSUNG CSC
Bram

12 Reacties

  1. Mega trots op jou en Albert. Heb genoten.
    Dasha

  2. Leuk verslag en een prachtige prestatie Bram.

  3. Hartelijk gefeliciteerd! Super veel respect voor jouw en Alberts prestatie.

  4. Heel mooi en inspirerend verhaal Bram, you’re the man!

  5. kippenvel!!!

  6. Bram,
    als je zo’n prestatie neerzet met zoveel plezier en gemak dan kan ik me niet voorstellen dat het bij deze ene keer blijft.

  7. Hoi Bram,
    Gefeliciteerd en leuk je avonturen te lezen.
    Reinier

  8. Zitten met kippenvel je verslag te lezen.
    inspirerend, chapeau!
    Paul en Marije uit Haarlem.

  9. Het spandoek met “Hurt now, brag forever.” lijkt me niet overdreven en volkomen gerechtvaardigd. Wat een bikkel ben je, zijn jullie! Stoer. En wat een leuk verslag om te lezen. Inderdaad kippenvel!

    • Reactie was trouwens van Roos…

  10. Bram, ik lees het verslag nu pas en de mooie herinneringen komen weer boven. Schoot weer helemaal vol. Mom

  11. Het komt allemaal weer terug. We zijn trots op je. En wat een leuk verslag, precies zoals het was. Sjoerd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: