• juli 2013
    M D W D V Z Z
    « Jun   Aug »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Archief

Ironman Nice 23-06-2013

Vorige week tweette de beroemde (en beruchte) triathloncoach Brett Sutton: ‘the difference between short-course racing and Ironman is discomfort and suffering’. Ironman Nice op zondag 23 juni 2013 was daar voor mij geen uitzondering op.
Waarom deed ik dit ook alweer? Dat is een vraag die ik heel vaak heb gehoord in de afgelopen jaren. Waarom zou je veel geld uitgeven aan materiaal, reiskosten en het inschrijfgeld, een jaar lang hard trainen, om 03:30 uur opstaan om vervolgens aan een wedstrijd deel te nemen waar toch niets te halen valt? Inmiddels is het een week geleden dat ik op de Boulevard d’Anglais in 9 uur 49 minuten en 23 seconden over de finish kwam. Het antwoord heb ik, denk ik…
DE-130622-271
Net als in Ironman 70.3 Mallorca 6 weken eerder wil ik in Nice hard racen, het beste uit mezelf halen en volop genieten van de Ironman-sfeer. Maar het allerbelangrijkste doel is ‘finishen’. Dat vormt daarom de basis van de wedstrijdstrategie: linksvoor positie nemen in het startvak, voedingsplan volgen op de fiets, conservatief afdalen en behoudend starten op de marathon.
DE-130623-660
Na een voorbereiding van 8 maanden klinkt om 06.30 uur het startschot. Wat volgt is een fantastische, maar hele zware dag. Er staat een behoorlijke deining waardoor het moeilijk is om tijdens het zwemmen de ‘benen te pakken’ en te navigeren naar de boeien. Het gevecht met de andere deelnemers kan ik vermijden ten koste van extra meters. Ook zwem ik met een lagere intensiteit dan gepland om geen energie te verspillen in het onrustige zeewater. Halverwege het zwemonderdeel is er een ‘australian exit’. Als ik op het strand richting het water kijk zie ik heel veel mensen voor me liggen: Oef! Maar pas echt onder de indruk raak ik bij het zien van het deelnemersveld achter me. Dat geeft vertrouwen in een goede afloop van de wedstrijd!
DE-130623-1728
Na de snelle wissel valt het me op dat het redelijk rustig is op het parcours en dat ik goed kan doorrijden met een comfortabele hartslag. Andere deelnemers die me inhalen op de vlakke aanloop naar de Alpes-Maritimes negeer ik volledig. Mijn motto is: óf ik kom ze later weer tegen, óf ze zijn gewoon sterker en dan horen ze voor me te fietsen. Wel is het mijn plan om de Col d’Ecre (16 km-1100 meter) in een strakke cadans te beklimmen. Sommige überbikers van het eerste uur zakken dan al door het ijs. Na de klim ligt mijn focus in het middengedeelte van de race vooral op het voedingsplan. Sneller dan verwacht ben ik weer beneden in het dal waarna de laatste 20 kilometer naar de tweede wissel volgen. Als ik de stad binnenrijdt staan er veel toeschouwers op de boulevard. Wat een atmosfeer! Ook zie ik dat het nog rustig is op het loopparcours. Ik lig op koers!
DE-130623-2051
De marathon begint voortvarend. Ik kan ontspannen lopen, de hartslag houd ik 5 slagen lager dan gepland en getraind. Maar dan…het 13 kilometerpunt…juist als ik me bedenk dat er uit de mooie dag ook nog een mooie tijd kan rollen zakt mijn hartslag tien slagen, sta ik plotseling stil voor een kleine boodschap en betrap ik mezelf erop te wandelen in de verzorgingsposten. De man met de hamer heeft zojuist met een mokerslag een einde gemaakt aan alle ambities voor een topklassering. Nu was dat niet het hoofddoel van de dag dus de aandacht richt zich op finishen. Wat volgt zijn twee uur van afwisselend heldere momenten en delen van de race die ik me niet meer kan herinneren. In één van de heldere momenten neem ik me voor om alleen te wandelen in de verzorgingsposten. Enerzijds als beloning voor weer 1500 meter hardlopen, anderzijds om maximaal te koelen en voeding tot me te nemen.
DE-130623-2152
En dan toch nog sneller dan verwacht heb ik 3 gekleurde chouchou’s om mijn arm die de laatste ronde markeren. Als ik afsla naar de finish en begin aan een korte zegetocht over het blauwe tapijt kan de speaker eindelijk de magische woorden voor me uitspreken: ‘YOU-ARE-AN-IRONMAN!’

Het antwoord op de vraag uit de inleiding? Ironman-racen doe ik omdat het emotie, pijn, tragedie, toewijding, doorzettingsvermogen, veelzijdigheid en voldoening verenigt in één dag. De kameraadschap tijdens het evenement en de voorbereiding daarop samen met de fysieke en psychologische uitdaging zorgen ervoor dat ik iedere dag met moraal de deur uitstap voor een training. Nou ja, bijna iedere dag dan…
De foto’s zijn van een hele goede vriendin die er voor me was om te motiveren, ondersteunen en vooral relativeren (www.dasha.nl).

4 Reacties

  1. Prachtig verhaal Albert en uiteraard een prachtig resultaat. Gefeliciteerd.

  2. Geweldig knap, klasse!
    Dat heb je toch mooi maar voor elkaar gekregen 🙂

    Gesina

  3. Mooi verwoord Albert! Respect hoor, voor je prestatie! Nu nagenieten!

  4. Een mooie prestatie, en een herkenbare beschrijving van de Ironman. Al deed ik er iets uur langer over. Wel geestig, ik heb ook Mallorca als voorbereiding gedaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: