• juli 2013
    M D W D V Z Z
    « jun   aug »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Archief

13 + 14 juli 2013

Een week na de halve van Didam hadden Ernst en Rody er nog niet genoeg van. (Of juist supercompensatie?)
Ernst Texel 13 juli 1/4 3e H50 19m06 1u08m49 49m08 2u17m03
Rody Utrecht 14 juli OD 25m27 1u14m05 43m50 2u27m25

Video Jubileumweekend Didam 5, 6 en 7 juli 2013

Didam 5, 6 en 7 juli 2013

Als laatste evenement van ons jubileumjaar namen 13 triatleten van onze club deel aan één wedstrijd: Didam; omdat daar veel keus in de afstanden was. Zo was er het NK van de halve afstand, een trio van de kwart afstand, die ook individueel afgelegd kon worden. En er was een mini, voor de jongsten onder ons.

Om er een gezellig weekend van te maken huurden we een vakantiehuis,1.5 km. van het parc fermé met een groot buiten + barbecue.
Dus vrijdag kwamen we daar allemaal druppelsgewijs (met veel te veel auto’s) aan.
Door Mark, Sabina en Carin werden boodschappen gedaan, waarna Bauke spontaan een maaltijd in elkaar draaide met hulp van Paul, die zijn hele familie mee had genomen. Carelle en Celeste als supporter en Xavier(12) als deelnemer!

Lekker pasta eten met hier en daar een wijntje, niet te veel, want de volgende dag moest er gepresteerd worden.
Na het eten gingen we startnummers halen. Even het parc ferme geïnspecteerd. Daar kwamen we Willem en Marco ook tegen. Die logeerden elders.

Op tijd naar bed, want de eerste groep, die aan de halve meededen moesten 8.30u starten!

6.30u stond ik me in te smeren met zonnebrand. Het zou prachtig weer worden.
Na een gezamenlijk ontbijt vertrok de eerste groep met aanhang naar het sportpark Nevelhorst. Nadat de fiets en loopspullen waren klaargelegd, vertrokken we naar de zwemstart, naar het meertje; ‘de Nevelhorst’ .
Marco, Willem, Ernst, Rody, Peter Lucke, Paul, en Carin kregen nog een aanmoediging van Sabina, Bauke, Mark en Carelle voordat om 8.30u de startfluit klonk.

Het zwemmen was heel goed te doen. Vrijwel windstil. Helder water van een graad of 20.
Na 2 km. mocht je dan het water verlaten dmv een trap… Vreselijke trap. Veel te hoge treden en om op de eerste tree te komen, moest je toch wel heel gymnastisch aangelegd zijn, om niet meteen in een kramp te schieten of je been te schaven. Dat was een klein minpuntje van een verder fantastisch georganiseerde triatlon!

Op advies van Mark een handdoek gelegd bij de fiets, omdat de wisselzone was gelegen op een kunstgras mat, met van die kleine zwarte rubberbolletjes, die fijn tussen je tenen gaan zitten en dan vreselijk kunnen gaan irriteren. Vooral tijdens het lopen later. Goede tip Mark! En stond je nou te filmen bij die ……trap?
Zoals bij alle wedstrijden waarin ook Rody meedoet, kom ik Rody tegen in het parc fermé! Zodat hij me na 5km. fietsen weer in kan halen, waarna ik hem dan helemaal niet meer zie, tot de finish.

Op de fiets.
4 rondjes van elk 20 km. De route had heel wat bochten, maar de meesten kon je zonder te remmen nemen. De route liep langs ‘ons’ huis. Dus daar werden we aangemoedigd door de supporters en eventueel voorzien van verse bidons, door Carelle.
Er was nog steeds nauwelijks wind. Lekker zonnetje; top. Onderweg zag ik Mark die me met een camera voor zijn neus, aanmoedigde.

Lopen.
Hier zag ik zelf erg tegenop. Niet zo heel veel lopen getraind. Mijn tempo gaat achteruit, enz enz.
Weer 4 rondjes. Met in elk rondje 3 drankposten. Maar ook een volgend minpuntje. Een graspad met zeer onregelmatige ondergrond. Hier zwikte ik een paar keer door mijn enkels.
Onderweg zag ik Mark ergens met of zonder een camera. Zelfs een keer met zijn wetsuit aan!
Ook Sabina was in actie tijdens mijn loop onderdeel, ze liep 100 meter voor me. Als laatste onderdeel van de trio die ze samen deed 🙂 met Mark (zwemmen dus) en Peter Slingerland (fietsen dus).

Uiteindelijk ging het toch best goed (behalve dan het tempo. Zodat ik ingehaald werd door een atlete met een hoger nummer, dus in dit geval ouder….zodat ik haar al kon feliciteren, maar waarvan ik er later achter kwam dat zij zelfs in een categorie hoger kampioene werd :)) en finishte ik in een tijd van 5.02.44u

Een heerlijke ontvangst daar door de al eerder gefinishte Rody, Ernst en Marco.
Zo konden we daar Bauke en Berry aanmoedigen die nog bezig waren met de kwart en Sabina dus die nog een rondje moest lopen. En we zagen Xavier wisselen. Die werd door 6 man aangemoedigd:)
Ondertussen werd er gefinisht door Willem en Peter op de halve.
Bauke kwam helemaal kapot, na de kwart, over de finish. Die had een momentje, meloen, sportdrank en een knuffel van vrouw en dochter nodig om een beetje bij te komen.
Berry kwam heerlijk relaxed binnen.
Sabina finishte met haar twee mannen.
Xavier finishte, vóór zijn vader die, last but not least, binnenkwam. Zeer tevreden over zijn wedstrijd. Dan heb je toch maar mooi een halve gedaan!

We zijn allemaal gefinisht. Allemaal met een eigen verhaal. Ernst had jammer genoeg weer last van zijn onderbenen, waardoor het looponderdeel voor hem niet echt prettig ging. Toch doorgegaan hoor! Topper!
Allemaal toppers en als klap op de vuurpijl mocht ik nog een prijs in ontvangst nemen, als 1e dame in de categorie dames 50+.
Daar moet op gedronken worden!
Mark bestelde tig bier op het terras. Die komt wel ff aan; proost!

Tevreden en wel gingen we naar ‘ons’ huis .
Daar nog een gezellige avond met elkaar gehad met een gecaterde barbecue. Het nagenieten kon beginnen.
Het was een heel geslaagd weekend.

Hier volgen de uitslagen

De 1/16e triatlon of de scholierentriatlon:
Xavier Reparon:
Zwemmen (250m) : 5.27u. fietsen : 25.13u. Lopen: 15.20 totaal 41.20

De kwart triatlon trio
door Mark van Rossum (zwemmen), Peter Slingerland (fietsen) en Sabina Bles (lopen):
Zwemmen (1km.) 17.56 fietsen(40 km.)1.35.31 en lopen (10km.) 1.01.14 totaal 2.37.53

De kwart triatlon individueel:
Bauke de Boer:Zwemmen(1km.) 17.28 fietsen (40km.) 1.29.20 en lopen(10km)47.04, totaal 2.18.08. (Eerste kwart van Bauke!)
Berry Weerts: 23.19 1.38.43. 48.54, totaal 2.29.06

De halve triatlon:
Rody Schiffer: Zwemmen(2km): 33.50 fietsen(80km): 2.18.52. en lopen(20km): 1.40.59; totaal 4.37.55
Ernst Woerlee: 30.15. 2.14.07. 1.50.46. 4.39.10
Marco Stijnman. 37.17. 2.19.35. 1.38.34. 4.41.34
Carin van den Dries. 32.45. 2.24.53. 1.59.08. 5.02.44
Willem de Vries. 37.26. 2.26.01. 1.57.56. 5.08.31
Peter Lucke. 43.30. 2.22.33. 1.58.45. 5.11.32
Paul Reparon. 41.06. 2.51.53. 2.24.02. 6.02.39

CIMG5469

Carin

Ironman Nice 23-06-2013

Vorige week tweette de beroemde (en beruchte) triathloncoach Brett Sutton: ‘the difference between short-course racing and Ironman is discomfort and suffering’. Ironman Nice op zondag 23 juni 2013 was daar voor mij geen uitzondering op.
Waarom deed ik dit ook alweer? Dat is een vraag die ik heel vaak heb gehoord in de afgelopen jaren. Waarom zou je veel geld uitgeven aan materiaal, reiskosten en het inschrijfgeld, een jaar lang hard trainen, om 03:30 uur opstaan om vervolgens aan een wedstrijd deel te nemen waar toch niets te halen valt? Inmiddels is het een week geleden dat ik op de Boulevard d’Anglais in 9 uur 49 minuten en 23 seconden over de finish kwam. Het antwoord heb ik, denk ik…
DE-130622-271
Net als in Ironman 70.3 Mallorca 6 weken eerder wil ik in Nice hard racen, het beste uit mezelf halen en volop genieten van de Ironman-sfeer. Maar het allerbelangrijkste doel is ‘finishen’. Dat vormt daarom de basis van de wedstrijdstrategie: linksvoor positie nemen in het startvak, voedingsplan volgen op de fiets, conservatief afdalen en behoudend starten op de marathon.
DE-130623-660
Na een voorbereiding van 8 maanden klinkt om 06.30 uur het startschot. Wat volgt is een fantastische, maar hele zware dag. Er staat een behoorlijke deining waardoor het moeilijk is om tijdens het zwemmen de ‘benen te pakken’ en te navigeren naar de boeien. Het gevecht met de andere deelnemers kan ik vermijden ten koste van extra meters. Ook zwem ik met een lagere intensiteit dan gepland om geen energie te verspillen in het onrustige zeewater. Halverwege het zwemonderdeel is er een ‘australian exit’. Als ik op het strand richting het water kijk zie ik heel veel mensen voor me liggen: Oef! Maar pas echt onder de indruk raak ik bij het zien van het deelnemersveld achter me. Dat geeft vertrouwen in een goede afloop van de wedstrijd!
DE-130623-1728
Na de snelle wissel valt het me op dat het redelijk rustig is op het parcours en dat ik goed kan doorrijden met een comfortabele hartslag. Andere deelnemers die me inhalen op de vlakke aanloop naar de Alpes-Maritimes negeer ik volledig. Mijn motto is: óf ik kom ze later weer tegen, óf ze zijn gewoon sterker en dan horen ze voor me te fietsen. Wel is het mijn plan om de Col d’Ecre (16 km-1100 meter) in een strakke cadans te beklimmen. Sommige überbikers van het eerste uur zakken dan al door het ijs. Na de klim ligt mijn focus in het middengedeelte van de race vooral op het voedingsplan. Sneller dan verwacht ben ik weer beneden in het dal waarna de laatste 20 kilometer naar de tweede wissel volgen. Als ik de stad binnenrijdt staan er veel toeschouwers op de boulevard. Wat een atmosfeer! Ook zie ik dat het nog rustig is op het loopparcours. Ik lig op koers!
DE-130623-2051
De marathon begint voortvarend. Ik kan ontspannen lopen, de hartslag houd ik 5 slagen lager dan gepland en getraind. Maar dan…het 13 kilometerpunt…juist als ik me bedenk dat er uit de mooie dag ook nog een mooie tijd kan rollen zakt mijn hartslag tien slagen, sta ik plotseling stil voor een kleine boodschap en betrap ik mezelf erop te wandelen in de verzorgingsposten. De man met de hamer heeft zojuist met een mokerslag een einde gemaakt aan alle ambities voor een topklassering. Nu was dat niet het hoofddoel van de dag dus de aandacht richt zich op finishen. Wat volgt zijn twee uur van afwisselend heldere momenten en delen van de race die ik me niet meer kan herinneren. In één van de heldere momenten neem ik me voor om alleen te wandelen in de verzorgingsposten. Enerzijds als beloning voor weer 1500 meter hardlopen, anderzijds om maximaal te koelen en voeding tot me te nemen.
DE-130623-2152
En dan toch nog sneller dan verwacht heb ik 3 gekleurde chouchou’s om mijn arm die de laatste ronde markeren. Als ik afsla naar de finish en begin aan een korte zegetocht over het blauwe tapijt kan de speaker eindelijk de magische woorden voor me uitspreken: ‘YOU-ARE-AN-IRONMAN!’

Het antwoord op de vraag uit de inleiding? Ironman-racen doe ik omdat het emotie, pijn, tragedie, toewijding, doorzettingsvermogen, veelzijdigheid en voldoening verenigt in één dag. De kameraadschap tijdens het evenement en de voorbereiding daarop samen met de fysieke en psychologische uitdaging zorgen ervoor dat ik iedere dag met moraal de deur uitstap voor een training. Nou ja, bijna iedere dag dan…
De foto’s zijn van een hele goede vriendin die er voor me was om te motiveren, ondersteunen en vooral relativeren (www.dasha.nl).