• oktober 2012
    M D W D V Z Z
    « sep   jan »
    1234567
    891011121314
    15161718192021
    22232425262728
    293031  
  • Archief

Estafetteloop Rondje Haarlem 14-10-2012

alle teamleden van deze estafette schrijven een verslagje van hun gelopen etappe:

Trudy, 1e etappe, 6 km:

Tijdens het gezellige borreluurtje na het zwemmen op vrijdagavond, opperde John Collingham dat ik wel mee kon doen met deze run. Na twee wijntjes was ik overstag. De volgende dag bekeek ik het anders: “Waarom zou ik meedoen, ik ben helemaal geen goede loper! Wie a zegt moet ook b zeggen” Ik dus aan het trainen. Een paar loopjes per week. Woensdag op de baan. Zondag 14 oktober, xa08.15 uur, op de fiets richting de Tetterode hal begon ik er echt zin in te krijgen. Allerlei andere atleten fietsten in dezelfde richting, een zoekende atleet, moest ik zelfs de weg wijzen. Die woonde nog niet zo lang in Haarlem.

Bij de hal aangekomen werd er een estafette stokje in mijn handen geduwd.

Twee minuten voor de start werd er omgeroepen dat de andere teamleden alvast vooruit moesten fietsen i.v.m. de drukte bij de start.

Gelijk na het starsignaal kwam er een loper ten val door de gladde blaadjes en de regen. Het zou een barre tocht worden. Wind en regen. Voor mij als zwemmer is wind en regen fijn, koelt een beetje. Tijdens het lopen was dat lekker, later op de fiets kreeg ik blauwe wangen en handen van de kou, ondanks het regenpak wat ik aan had. Het lopen ging goed, omringt door fijne teamleden die complimenten geven! Erg leuk. 1 km voor het wisselpunt nog even een sprint en toen……

 

Kwam Sabina, 2e etappe, 4,2 km:

x85was die sprint eigenlijk voor niets, want ik stond nog niet klaar om het stokje van Trudy over te nemen. Stom, ze was gewoon te snel J. Met de nodige adrenaline in de beentjes op naar Bennebroek. Ik had de kortste afstand, dus mx92n doel was om die zo snel mogelijk te overbruggen. Dat viel nog tegen met al die regen. Gelukkig werd ik onderweg nog aangemoedigd door Nico en Leo, die in de buurt van de Oase aan hun zondagse rondje bezig waren. Met de Linnaeushof in zicht wist ik dat het er bijna op zat, op al die fietskilometers na dan. Het stokje werd keurig in ontvangst genomen door Peter (Anker), die er als een haas van door ging.

 

Peter, 3e etappe, 9,8 km:

Tijdens het lopen van Sabina ben ik met Carin vooruit gereden om klaar te staan als Sabina finishte. Bij een bosje onderweg even plassen. Zo!, dat lucht op. Ik was er nu helemaal klaar voor. Net na de finish mijn fiets neergezet en mijn trainingsbroek uitgedaan. En nu in clubkleuren wachten tot Sabine eraan kwam. Ik keek naar de verte en zag de clubkleuren in de verte. Sabine was er bijna. Nu was ik aan de beurt. Ik had er erg veel zin in, maar was ook wel een beetje zenuwachtig. Ik had al een tijd niet meer zoveel gelopen. Deze estafette was een mooie gelegenheid om er weer een beetje in te komen. Sabina kwam over de finish en ik nam het stokje van haar over. In een lekker tempo ging ik er vandoor. Carin en Bauke moesten even aanzetten op de fiets om bij te komen.

Ik was net begonnen toen ik de eerste loper inhaalde. Zo dat was xe9xe9n en nu verder dwars door Heemstede. Langs loper nummer 2, en niet lang daarna ook langs nummer 3. Zo dat gaat lekker ongeveer een loper inhalen per kilometer. Ik liep achter de sportvelden langs en even later een dijkje op. Het klimmetje ging goed, de bochtige en steile helling was naar beneden lastiger. Ik liep door de velden. Voor Bauke viel het niet mee om met op die drassige grond te fietsen. Vlak voor mij zat weer een loper. Zijn begeleider op de fiets hield een hek voor me open. Door het hek, even aanzetten en langs loper nummer 4. Over de drassige grond naar een stukje onder de bomen. De weg werd zeer smal met diepe plassen. Voor me een enorme plas waar ik niet langs kon. Zowel links als rechts waren bosjes. Dan maar er dwars doorheen. Tot aan mijn enkels liep ik door het water. Hup de trap op over een vreselijk steile voetgangersbrug en door naar rechts richting de brug over het Spaarne. Tot aan de brug en weer met de trap naar boven. Na de brug met een wijde bocht naar beneden. Ik kon nu het veld achter me even zien. He wat was dat, ik zag de eerste loper die ik had ingehaald weer achter me. Ik zette nog even aan. We zaten nu in Schalkwijk voor de laatste paar kilometers. Op de Zuid Schalkwijkerweg zag ik mijn volgende doel alweer lopen. Ik haalde niet alleen nummer 5, maar ook de nummers 6, 7 en even later nummer 8 in. Naar links de polder in richting de Molenpas. Op dit laatste stukje voor de finish werd ik toch nog door de eerste loper ingehaald. Blijkbaar was ik “met jeugdige overmoed” weer eens iets te hard begonnen. Mijn indrukwekkende score van 8 lopers inhalen, moest ik naar beneden bijstellen. Maar goed met een inhaalslag van 7 teams, kon ik even later met een gerust hart het stokje overgeven aan Bram om de missie te vervolgen. Mijn etappe zat er op.

Bram, 4de etappe, 6.7km

… tja eigenlijk had Peter deze etappe(4) zullen lopen. Dit zit zo: x91sochtends, toen ik x96 over de route van de mij toebedeelde etappe(7), van station Santpoort-N naar de Tetterodehal x96 naar de start fietste, werd ik gebeld door Nico. Hij moest onverwacht verstek laten gaan, met Maria naar het ziekenhuis. Spoedberaad met Peter bij de start: ter plekke werd besloten dat Peter de etappe van Nico (de langste: 9.8km) zou gaan doen, en dat ik naast mijn eigen etappe, die van Peter zou gaan lopen.

Vlak voor de wissel stonden Carin en ik te wachten op de Hommeldijk bij de Molenplas op Peter en Bouke, toen er een mevrouw viel met haar fiets: indrukwekkende buil, wat wonden op haar handen en vooral heel erg geschrokken. Hierdoor waren we wat verrast toen Peter in een keer kwam opdagen: snel vooruit fietsen naar de wissel! Hektische wissel: regenpak uit, – oei daar is Peter al! – windjackje uit x96oh, oh Peter wacht al – wegwezen x96 oei, ik heb mijn trainingsbroek met portemonnee en telefoon erin nog aan! x96 snel uittrappen en wegwezen.

Vol adrenaline x96 veel te hard weg – niet al je krachten verspillen, schiet nog door me heen x96 plassen, nat gras x96 aanmoedigingen van mijn teamgenoten. Redelijk wat mensen ingehaald. Daar is de wisselplek al, bij De Zoete inval en Carin staat klaar. OK, Carin GO!….

 

Carin, 5de etappe, 6km

….dan neem ik het stokje over van Bram en ga met gezwinde spoed onder het viaduct door naar de houten brug, richting Spaarnwoude.

Het lopen ging best goed, veel regen en een hoop plassen. Van de regen had ik als loper minder last, dan mijn clubgenoten, die zaten te bibberen op hun fiets. Ja doorfietsen is er met mijn tempo niet bij! Toch was ik dik tevreden, met mijn tijd op de 6km. Na een hoop lol, regen, begeleiding van de andere 5, vooral van Trudy, op mijn Jezusfiets en die 6 km dus, kwam ik aan bij de stompe toren van Spaarnwoude, waar Bauke letterlijk trappelend op me stond te wachten om dat stokje weer van mij over te nemen, Bauk, zet ‘m op ….

 

Bauke, 6de etappe, 9.2km

x85nadat ik Carin een beetje heb opgehaald kon ik los. Ik passeerde vrijwel direct enkele ultralopers, herkenbaar aan de rugzakjes. Het parcour oogde verder maagdelijk totdat ik vlak voor Spaarndam een felgekleurde dame ontwaarde. Zij bleek de enige loper die ik nog kon inhalen. Ik probeerde een strak tempo aan te houden, wat op delen drassige paadjes nog niet zo gemakkelijk was. Gelukkig werd ik vergezeld van mijn hele team die me op de hoogte hield van de statistieken. Ik had ook het geluk dat de wolken zox92n beetje waren uitgeknepen, waardoor we een droge overtocht konden maken. Na passage van de randweg begon het zwaar te worden, maar aangezien het einde in zicht was begon ik met het aanspreken van mijn reserves. Na een eindsprint op de laatste 500 meter overhandigde ik het estafettestokje aan Bram diex85.

Bram, 7de etappe, 7.8km

… dit keer zorg ik dat ik ruim van te voren op het wisselpunt (station Santpoort-Noord) sta. Tot mijn verassing staat daar mijn jongste dochter Hilde(14) die daarheen is gedirigeerd door mijn echtgenote omdat x93het zo leuk is voor papax94. Hilde heeft geen idee wat er staat te gebeuren. x93Heb je het dan niet gezien? We doen mee aan een estafette en de lopers komen hier aan en geven het stokje over aan de volgende lopers.x94 x93Lopers?x94 Wat blijkt: ze heeft nog geen lopers gezien! Zouden we dan…nee, we liggen toch niet aan kop?!

De wissel met Bouke loopt heel wat soepeler dan die met Peter. Mooi op de foto gezet door Carin. Wat stijf nog van de vorige inspanning, duik ik het tunneltje in, bij de manege naar links naar de Kruidbergerweg waar het hele(!) team aansluit per fiets. Het traject dat komt, ken ik zeer goed van de racefiets. Ook lopend is het Kopje een echte kuitenbijter! Bij de Uitkijk worden we aangemoedigd alsof wij de eersten zijn die langskomen. Zouden we dan toch…? Door naar de brievenbus op de 2de top, met een noodgang naar beneden, naar rechts richting Zeeweg, Rotonde,…yes…yes!…we hebben het gered! We komen in vol ornaat met onze nieuwe clubkleding als eerste aan bij de Tetterodehal. Trots op de foto!

Volgend jaar weer!!!